De bruggenbouwer

Sharing is caring!

De beste stuurlui staan altijd aan wal. Mijn vorige blog was rauw en misschien niet eens voor publicatie geschikt. Één van mijn volgers op twitter verweet mij dat ik alleen maar iets constateerde maar niets deed. Ik kon geen voorbeelden geven voor het verbeteren van de situatie binnen de openbaar bibliotheeksector, die ik ooit bedacht had. Help, de top verzuipt bleek niet meer dan een harte kreet die uiteindelijk verstomd in het niets.

Om mij heen is er een samenleving die aan het veranderen is. De manier hoe mensen bijvoorbeeld anno nu omgaan met het internet – Edwin Mijnbergen schreef er al over – is totaal anders dan dat van tien jaar geleden. En terwijl we tien jaar geleden dachten dat het boek – dat mooie ding van papier – rond 2016 wel eens verdwenen zou zijn, inclusief de bibliotheek blijkt ondertussen ook niet echt de waarheid te zijn.

Openbare Bibliotheken zijn er nog. In sommige gevallen snakkend naar een adempauze tijdens de zoveelste bezuinigingsronde. In andere gevallen uitgehold en terug gedrongen naar de spelonken van een school, wijk- of buurthuis. Of onder de voet gelopen door wethouders en raadsleden met een rariteitenkabinet aan inzichten. Gelukkig is er ook nog een groepje openbare bibliotheken die gewoon draaien, innoveren en beetje bij beetje meters maken.

Takenpakket
Al een aantal jaren blog ik en constateer ik – want dat heb ik tot mijn taak verheven – hoe het met de openbare bibliotheeksector is gesteld. Dat kan gezien worden als weer iemand die van de zijlijn staat te roepen – al is dat niet zo. De zoveelste negatieveling die niet kan zien hoe hard men daadwerkelijk werkt.
Kritisch kijken en mij vervolgens negatief uitlaten behoort niet tot de kern van wie ik ben. Meedenken, tegen heilige huisje aan schoppen en weer nieuwe huisjes bouwen daar ben ik van. Het liefst bouw ik bruggen. Bruggen die mensen met elkaar kunnen verbinden die het allemaal goed met de sector voor hebben. Weten waar ze naar toe gaan. Buiten naar binnen halen. Niet overleven maar het leven vieren.

Als de blogger niet aan het bloggen is werkt hij in het midden van het land bij een dynamische bibliotheek die net even wat anders is dan de andere. Als de blogger niet aan bloggen is dan volgt hij zoveel mogelijk de wereld om de bibliotheeksector heen. En nee, ik behoef geen schouderklopjes, dat hoort bij het werk.
Maar misschien is alles wat ik doe niet genoeg en ben ik inmiddels verworden tot een van de stuurlui aan de wal.

Pak aan!!!
Met lede ogen kijk ik tegen het verval van bibliotheken in de kleine kernen aan. En in het bijzonder rond mijn woonplaats ‘s-Hertogenbosch.
In Vught speelt het verhaal rond het verhuizen van een bibliotheek naar een voormalige kerk en in Sint-Michelsgestel daar willen ze iets anders met de bibliotheek vooral omdat deze te duur zou zijn. De bibliotheekvestigingen zowel in Sint-Michielsgestel als in Vught behoren tot Bibliotheek de Meierij. Een bibliotheek die als traditioneel bekend staat en die inmiddels door een hoog bluf gehalte de hete adem van diverse commerciële bibliotheekclubs in de nek voelt.

Ik kan natuurlijk de hele case beschrijven en wie weet doe ik dit in een volgend blog nog wel. Maar omdat ik niet aan de zijlijn wil staan – dus niet wil blijven kijken hoe het schip zinkt – zou ik best eens tegen de mensen achter Bibliotheek de Meierij willen zeggen dat ik beschikbaar ben om mee te denken over een solide toekomstvisie. Misschien durven bibliotheken mij niet uit te nodigen omdat ze niet zien dat ik bruggen wil bouwen, de handen uit mouwen wil steken of de schouder er onder kan zetten.  En dat is jammer voor de sector, voor de plaatselijke bibliotheken en voor de toekomst van de openbare bibliotheek in kleine kernen. Daarom  doe ik een handreiking aan een ieder die mij nodig denkt te hebben, kom laten we samen bruggen bouwen en een verbinding aangaan. Ga mee buiten naar binnen halen!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *