En wat heb jij ons te bieden?

Sharing is caring!

En wat heb jij ons te bieden? Een vraag die men meestal pas op een sollicitatiegesprek stelt. Nadat je via allerlei criteria uitgenodigd bent voor een gesprek.
Welke tools heb jij in handen om een bedrijf of organisatie naar de top te brengen. Geen vreemde vraag vandaag de dag. Je moet immers al zichtbaar zijn voor recruiters en boven alles en iedereen uitspringen. Je curriculum vitae bijvoorbeeld mag echt geen word-documentje meer zijn waar de gegevens van wie je bent en wat je hebt gedaan onder elkaar staan opgelepeld. De arbeidsmarkt is een jungle en wil je meedoen met de grote jongens dan zal je moeten laten zien dat je deze tijd begrijpt.

Mijn camera om te vloggen is in aantocht. Want wat heb ik de samenleving meer te bieden dan alleen dit soort blogjes. Dus niet nog meer van het zelfde. In miljoenen bedrijven op deze aardbol werken al genoeg mensen die op elkaar lijken. Ze typen administraties uit – ooit doen robots dat – zonder echt na te denken over wat ze aan het doen zijn.
Mijn skills zijn al sinds jaar en dag dat ik mij aanpas aan situaties. Soms met genoegen, soms omdat het moet. Door mijn aanpassingsvermogen ben ik verder gekomen dan mensen – die mij van vroeger kennen – ooit voor mogelijk hebben gehouden.
De huidige samenleving vraagt van alle mensen om eens naar dat aanpassingsvermogen te kijken. Want wat heb je ons – de samenleving – te bieden? Geen antwoord geven of je schouders ophalen is er niet meer bij. Voor je het weet ben je voorbij gestreefd door tien anderen. Waar ben jij goed in? Waar droom je van? En hoe helpt het de samenleving verder?

De rol van de openbare bibliotheek is ook langzaam aan het veranderen. Het is echter nog steeds gebaseerd op overleven – als we maar zoveel mogelijk taken naar ons toetrekken dan blijven we wel bestaan – met echte innovatie en aanpassingsvermogen heeft het veel te weinig te maken. De openbare bibliotheek blijft te veel denken in het gebouw en te weinig in de mensen die het doen. De bibliothecaris 3.0 – of hoe je het ook wil noemen – zou het bibliotheekgebouw – in mijn ogen – al lang verlaten moeten hebben om naar die plekken te gaan waar een aanbod aan informatievragen is.
De hedendaagse bibliotheekmedewerker wacht tot het lot bezegeld is, het vak uitgestorven is of overgenomen door de snelle IT-wereld die het allemaal beter weten. Straks zijn het algoritmes van commerciële bedrijven die hier de dienst uit maken. En de bibliotheekmedewerker is dan een museumstuk of onderdeel van Wikipedia.

Veranderen lijkt moeilijk. Je moet dingen gaan omhelzen die niet altijd in het verlengde van je liggen. Uit je comfortabele omgeving gaan om de wereld te verkennen. Met mensen praten die je verder kunnen helpen. Weg van de boekenkast maar naar de samenleving toe.
Het enige dat momenteel veel van de bibliotheken naar de samenleving toe gaat zijn bakken aan marketing uitingen. Voor het verhaal van de bibliotheek – als gebouw – zijn legers van marketeers nodig om mensen naar de bibliotheek te krijgen. En natuurlijk de mensen komen maar voor wat eigenlijk? Min of meer voor zaken die cafés, welzijnswerk en scholen ook zouden kunnen faciliteren, maar vrij vaak nalaten. In het slechtste geval is het bibliotheekgebouw straks Buurthuis 3.0 waar niet de informatievoorziening maar alle neven activiteiten van de bibliotheek – die ze naar zich toe hebben getrokken – de hoogmis vieren. De bibliothecaris is dan verworden tot een facilitator die wacht op vervanging door een robot. We moeten nu inzetten op de Bibliothecaris 3.0 – het menselijke gezicht van de bibliotheek die mobiel genoeg is om overal te komen waar hij of zij nodig is. De mensen horen niet naar ons toe te komen maar de bibliotheek juist naar de mensen. De historische rollen zijn omgedraaid.

Wat ik dus te bieden heb is een hele sloot creativiteit, verbindingskracht, vak trots, enthousiasme en aanpassingsvermogen, en wat heb jij de samenleving te bieden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *